بی تو اسیر پنجه شاهین دردم                               یک روز هم بی غصه حتی شب نکردم

چون کولی سرگشته و خانه به دوشم                     چون گردباد آواره و صحرا نوردم

گرمی ندارد دستهای زندگانی                                یعنی اسیر پنجه پاییز سردم

دیگر برایم آه، امکان رفو نیست                           بس پاره های قلب خودرا وصله کردم

رفته ست سر سبزی باغ از خاطر من                    من پای تا سر، پای تا سرزرد زردم

آه، این منم دلخسته ای افتاده از پا                        افتان و خیزانم، تل خاشاک و گردم

بی تو پر است از ابر دلتنگی نگاهم                       آری من از ایل و تبار اهل دردم

تقویم ایامم همه با غم رقم خورد                          انگار از چشمان شادی نیز طردم

"اسماعیل مزیدی"