وقتی در قعر گودال تاریکی فرو می روم و در تاریکخانه دلم عکسهای کهنه و قدیمی آرزوهای به خاک نشسته ام را پاره می کنم، وقتی باورهایم را دفن و ایمانم را زنده به گور می کنم

وقتی حس غریب مردن برزندگی و امید پیشی می گیرد و آنگاه که پشت درهای بسته ناامیدی به دستان غل و زنجیر کشیده ام در زندان بدبختی می نگرم

کور سویی بر وجود خسته ام نهیب می زند و این تناقض روحم را قلقک می دهد.

بر لب دشنام می گویم و در دل رعب از غضبش به لرزه می نشاندم واین ایمانم به اوست که با ناقوس زنگ زده زمان باریک و به تار مویی گراییده است ،ولی هست!!!

 یک تار ظریف وجود دارد و گاه این تار ضعیف تحولی عظیم می آفریند.

گاه وامانده از حکمت خدا وگاه حیران از گردش روزگار به خود می آیم و اعمال کودک گونه ام را به سخره می گیرم و ریشخند می زنم.

خداوندا چقدر بنده گانت صغیر و کوچکند و چه عقل ناقصی دارند.....

تنها بودن بزرگوارنه ات را وقتی در می یابم که به چهره مادری مهربان که زجر ودرد را همراه خونابه، با عمر و جوانی و آرزوهایش پیوند زده و در جیغ دلخراش کودک پردرد سرش خلاصه می کند و با لبخند مهربانانه، خود را فدای بودن وتنها شاد بودن تنها وارث غمهایش می نماید که جز اشک و آه حاصلی ندارد! ولی باز محبتش را بدرقه راه پرفراز و نشیب او می کند!!!

او که تنها بنده ای است ،با اندک دمی از وجودت اینگونه است ، پس تو چگونه ای که مادر با این همه لطافت و محبت بی شائبه بدون انتظار جبران را آفریدی!؟

هربار خواستم وجودت را انکار کنم چنان ضربه عمیقی برروحم نثار کردی که جان تازه گرفتم و اینک شرمنده وسرخ از کردار بنده گیم، از غرور باطلم، از کفر نابجا واز ضعف ایمانم سر تعظیم بر سجده پربرکت خوان نعماتت فرود می آورم و فریاد می زنم :تنبیه ها ، شکنجه ها و سختیهارا به جان میخرم ،چون می دانم صلاحی که در پس ان نهفته است هدیه الهی توست وزین پس خودرا فقط و فقط به تو می سپارم و هرگز آرزویی نمی کنم و درخواستی ندارم جز آنچه تو برایم مقدر نموده ای که ایمان آوردم و باور دارم که بهترینها را برایم خواهانی ،چون تو خالق مادران فدارکاری و چون تو بیناو شنوایی و از پس آنچه برایم پنهان است آگاهی ، پس راضیم به رضای تو و خودم را به تو می سپارم و بر تقدیرت سر تسلیم فرود می آورم.

"آزاده"

باید هزار صخره بگرید به حال من                           با این پلنگ پیر چه کردی غزال من

حالا که شانه های تو را گریه می کنم                      خود را کنار می کشی از دست و بال من

آشوب گیسوان تو در باد دیدنی است                        هستند اگر چه باعث رنج و ملال من

اعصاب شعرهای مرا خرد می کنی                         وقتی نمی رسد به تو حتی خیال من

بارانی تمام غزلهایم از شما                                  آن چشمهای ساده و معصوم مال من

می جویمت چنانچه لب تشنه آب را                         هرگز مباد کم شود از شور و حال من

تا مولیان چشم تو راهی نمانده است                        امروز خوب آمده شیراز فال من

"خدابخش صفا دل"

وقتی حاله ای از جنس حریم مقدس عشق برق چشمانمان را از بازی با یکدیگر محروم کرده بود تنها دلخوشی من زمزمه هایی بود که از پشت پنجره ای خیالی از تو به گوش میرسید..
احساس عاشق شدنم هر روز بیشترو بیشتر میشد . و تو همچون مجنون قصه هایم عشق بازی را با تمام وجود برایم معنا میکردی..

من و تو در اوج دلواپسی های خزان زده ی چشمانمان "برای شکستن حاله ی نورانی” لحظه شماری میکردیم . در خیال خود تو را همچون زمزمه های عاشقانه ات پاک و بی ریا مینداشتم و بی خبر از چشمان شب زده ات با تمام وجود سیرت پاک و فریب خورده ام را بر تو نمایان ساختم..

و بهت زده بودم از تمام عشقی که به یک باره در هم شکستی .. ای کاش میدانستم که تو عشق را از پنجره ای چشمانت دیده ای نه از دریچه ی کوچک قلبت ..
ای کاش میدانستم عشق تو با مردابی حقیر پیوند خورده بود نه با دریایی بی انتها..

ای کاش میدانستم که چشمانت بر تو پادشاهی میکند "نه دل سنگ پرستت..

و ای کاش میدانستم در پشت زمزمه های به ظاهر عاشقانه ات عشقی پوچ، شکستی تلخ را برایم به ارمغان خواهد آورد..

"یک دوست"

قسم به سپیدی روز و قسم به سیاهی شب که آرامشی که در دل سیاهی نهفته است در پس سپیدی هرگز یافت نمی شود!!!

قسم به تاریکی قعر چاه و قسم به قله مرتفع کوه که امنیتی که در قعر چاه میابی در اوج قله کوه هرگز یافت نمیشود!!!

قسم به لطافت آبشار و قسم به خشونت کوه که اگر جویبار اشک ازغور دل با احساسش سرازیر نمیشد استقامت و پایداری به همراه نداشت!!!

قسم به عطش عشق و قسم به تدبیر عقل که اگر تدبیرش نبود عطش حاصلی جز خاکستری سردنداشت!!!

قسم به دل و قسم به جسم که اگر دل لطافت نداشت خشم چهره با عرق جبین ذوب نمی شد!!!

قسم به دانستن و آگاهی و قسم به اعتقاد که اگر آگاهی نبوددر چنبره کهنهء وپیر باورهای غلط رسیدن به کمال معنایی نداشت!!!

قسم به آشنایی و قسم به جدایی که اگر جدایی نبود خاطره قشنگ آشنایی معنایی نداشت!!!

قسم به سیاهی که در دل سیاهش سه رنگ قرمز و آبی و نیلی را به ارمغان می اورد

و قسم به خدا که سیاه دلان از سپید ترین رنگهای روشن الوان ترند

قرمز شور و اشتیاق ، آبی آرامش ونیلی هفت گون رنگین کمان آسمان آبی از دل سیاهترین سیاه دلان ساطع میشود!!!

و قسم به قلم که ناگفته های زنگ زده را جلا می دهد و فریاد میکشد!!!

“آزاده ”6/4/87