کاش هرگز دوستیهایی نبود                                یا اگر جبر است ، جدایی راچه سود؟؟؟

میگن هرکی وارد زندگی آدم میشه یه حکمتیه، یعنی خدا کاراش بدون حکمت نیست ، ولی من بنده با این عقل صغیرم، هر چی اندیشیدم به عمق حکمت بودن زجر آورت ،چیزی عایدم نشد!

 به جزهجران-صبوری و طبق فرمول فراموشی اجباری- حاصلش چیه؟یک قلب ترک خورده که هیچ بندی هم نمی تونه اجزاشو کنار هم جفت و جور کنه.

 نتیجه :یه پازل حل نشده ء پیچیده تر شده ، حالا بدو دنبال سرنوشت....

 بخون از تقدیر و موشکافی کن حکمت خدارو.

هیچ وقت یادم نمیره تو کی بودی ؟ از کجا پیدات شد؟ تا اینجاش که دست تقدیر بود وبس!

وگرنه من کجا وتو کجا!!!.....

اصلا چرا همه کارهای من به اینجا کشید که به تو برسم، اصلا چرا رسیدم!

پس چی میگن تقدیرو آدم رقم میزنه !!!

من که حتی تو فکرمم تو رونمی شناختم ،چه برسه به کلبه درب و داغون دلم...

 وای عجب روزی بود! تو که فقط یه غریبه بودی ، پس چرا رنگم پرید؟ دستام یخ کرد؟ دلم هری ریخت؟

آخه واسه یه غریبه اینهمه تغییر چه سود؟

حالا از همه گذشته ، اومدی ،نمیدونم چرا؟ موندی ،نفهمیدم واسه چی؟ حالا رفتنت چه سود؟؟؟

"آزاده"۲۳/۲/۸۷

در نبرد میان رستم و سهراب ، چه سخت است، پیش بینی پیروزی یل رستم یاابرمرد سهراب.

  وچه سهمگین تر است درنبرد پرهیاهوی این 2 مرد قضاوت یک فرد عامی که از رزم حتی نکته ای نمیداندو فقط به اصرار   دوره دیدگان قبلی قدم به میدان نهاده تا قهرمانی دلاور شود و داوری عادل!!!- کدام عدالت؟ خدا میداند!-چگونه میتوان گوشت را از پوست و ناخن را از انگشت جدا نمود، وقتی هر دو از یک ریشه اند.

چگونه می تواند رستم ،سهراب را برزمین بکوبد و تیر زهرآگین بر چشم او فرود اورد و وقتی آورد عاقبت بر او چه میگذرد؟ پشیمانی وندامت از زخم به خنجر نشسته ءپیروزی دردناکش یا از شوق به خون نشسته ء فتح ناکامش.

وچه سخت می گذرد بر او، چه سخت !!

در نبرد میدان زندگی ام رستم اندیشه ام به ستیز با سهراب احساسم فراخوانده شده .

چه کنم خدایا؟

 اگر رستم پیروز شود داغ از دست دادن سهراب را چگونه عمری بر دوش کشم و با دیدن سهراب های زندگی دیگران چگونه تپش به بن بست رسیده  قلبم راخاموش کنم واگر سهراب ،دلاور میدان باشد ، پستی بلندیهای میدان رزم رابدون تجربه و موی سپید چگونه بگشایم که حاصلی جز تیر زهرآگین نخواهد داشت....

به هر حال هر دو سوی نبردم مرگ است و فنا !!!

چه بهتر که انسان با یک تیر یکباره بمیرد نه اینکه عمری روزی یکبار زنده به گور شود.

"آزاده" 16/2/87

کاش می شد عشق را معنا کنیم

                                        خلوت آیینه را پیدا کنیم

آخر چرا؟ آخر چرا؟ خدایا آخر چرا من!؟

تو که قبولش نداری چرا تو وجود آدمکات گذاشتی اش ؟؟؟

چرا اینقدر بزرگش کردی و خانمان برانداز؟؟؟

خودت به وجود آوردیش ، خودتم وجودش راانکار میکنی!!!

آخر چرا؟؟؟

بسان مترسکهای سرجالیز خشک و بی اراده در مزرعه زندگی ام ، نوکهای کلاغهای سیاه بدقواره رو تحمل میکنم، آخرشم بایه لگد بهم میفهمونی خاک برسرت ،میوه ها  رو بردن ، نقشت اینجا چی بود؟؟؟

نمیدونم، خودم هم نمیدونم چیم و نقشم چیه!!!

اگه واقعا میوه ها رومی دزدن و از من حساب نمیبرن پس برای چی وجود دارم؟؟؟

اگر وجود دارم پس چرا باز می دزدن!!!

کاش کلاغ سیاه توقصه ات بودم، لااقل اسمم کلاغ بود، رنگم سیاه بود ، صدام ضمخت ولی میوه هم عایدم میشد.

ولی  چرا آدمک شدم ، مترسک شدم، رنگم سپید، اسمم عروسک، حاصلم یه لگد و فقط یه لگد!!!

“آزاده”14/2/87

چشمانم را به آسمان محبتت دوختم، آبی رنگ بود و آرام.

نگریستم و جز آرامش ساحلی نداشت.

اشک بسان شبنمی که از برگ آب ندیده کاکتوس راهی می شود ، بر کویر گونه ام غلطید

چه سنگین و چه زود راه سقوط را می یابد.

و با شورابهء مهر ندیدهء به غم نشسته اش بر عمق زخمهای به سراب نشستهء احساسم ،خنجر می کشد.

اینک که با دست خودم آرزوهای به باد رفته ام را در غور گور تاریک ناکامی دفن میکنم، دانستم که آبی آسمان نگاهت ،طوفان جزرومد فرات بود ، نه رنگین کمان سیراب محبت!!!

غوغایی که با قدرت عظیم ، دیواره های احساسم را در می نوردید و قطره قطره سیلاب به گل نشسته رویایم را دریایی می ساخت.

وای برمن! وای برمن که آبی نقره فام احساسم را به آبی سرداب زده مهر به خون نشسته ات گره زده بودم.

وای بر من....

"آزاده"